Onkopolisa a poważne zachorowania — czym się różnią

W skrócie: to dwa zupełnie różne produkty, które ludzie mylą, bo oba „dotyczą raka". Umowa poważnych zachorowań wypłaca gotówkę po rozpoznaniu choroby z zamkniętego katalogu — zwykle kilkanaście tysięcy złotych, którymi dysponujesz dowolnie. Polisa onkologiczna typu Global Doctors nie wypłaca gotówki w ogóle: organizuje i finansuje leczenie za granicą do 1 mln EUR w wariancie podstawowym albo 2 mln EUR w rozszerzonym. Pierwsza łata dziurę w domowym budżecie, druga daje dostęp do terapii, której w Polsce nie ma. Nie konkurują ze sobą i najlepiej działają razem.

Najkrótsze możliwe porównanie

Katalog kontra definicja — to jest sedno różnicy

W umowie poważnych zachorowań przy polisie na życie masz wykaz. Katalogi bywają oznaczone literami, a lista rozpoznań liczy kilkadziesiąt pozycji. Nowotwór jest w niej jedną z wielu chorób, obok zawału serca, udaru mózgu czy niewydolności nerek. Jeśli Twoje rozpoznanie nie mieści się w opisie z wykazu, świadczenia nie ma — i nie pomoże to, że choroba jest obiektywnie ciężka.

W polisie onkologicznej mechanizm jest odwrotny. Warunki Global Doctors posługują się definicją: nowotwór złośliwy to każdy nowotwór złośliwy charakteryzujący się niekontrolowanym wzrostem i inwazją tkanek. Nie ma zamkniętej listy typów nowotworu, którą trzeba przeglądać w poszukiwaniu swojego rozpoznania.

To jest przewaga, ale ma swoją cenę, o której trzeba wiedzieć: skoro decyduje definicja, to decyduje też jej granica. Rak in situ jest w tych samych warunkach zdefiniowany jako ograniczony do nabłonka, taki, który nie zaatakował zrębu. W klasyfikacji TNM odpowiada mu oznaczenie Tis — zmiana, która nie mogła spowodować przerzutów. Praktyczny wniosek dla pacjenta jest bardzo konkretny: litera i cyfra przy „T" w Twoim rozpoznaniu histopatologicznym przesądzają o tym, czy jesteś w zakresie, a nie nazwa nowotworu.

W umowach poważnych zachorowań rak in situ zwykle też jest przewidziany, ale ze świadczeniem obniżonym — rzędu 10% sumy przypisanej rozpoznaniu nowotworu złośliwego.

Co realnie kupujesz w każdym z tych produktów

W umowie poważnych zachorowań kupujesz płynność. Pieniądze przychodzą jednym przelewem, blisko diagnozy, i możesz nimi zrobić wszystko: dopłacić do raty kredytu, sfinansować dojazdy na naświetlania, pokryć różnicę między pensją a zasiłkiem chorobowym, opłacić opiekę nad dziećmi. Nikt nie pyta o faktury. To jest jej największa zaleta i jednocześnie jej granica — kilkanaście tysięcy złotych nie kupi terapii, która kosztuje kilkaset tysięcy.

W polisie onkologicznej kupujesz dostęp. Nie dostaniesz przelewu, ale dostaniesz coś, czego za żadne rozsądne pieniądze nie zorganizujesz sam w tydzień: kwalifikację do ośrodka za granicą, umówione terminy, płatność realizowaną bezpośrednio przez operatora do szpitala oraz opiekę koordynatora prowadzącego sprawę. Zakres obejmuje też świadczenia okołoleczeniowe — podróż, zakwaterowanie, osobę towarzyszącą, a po powrocie refundację leków będących kontynuacją leczenia, do 50 000 EUR, oraz opiekę kontrolną przez 36 miesięcy.

Jest przy tym zasada, którą trzeba znać, zanim się zachoruje: koszty poniesione przed zatwierdzeniem roszczenia nie kwalifikują się do pokrycia. Wszystkie wizyty, badania i leczenie wymagają uprzedniej autoryzacji. Nie da się pojechać na własną rękę, zapłacić, a potem przysłać rachunków.

Ile to kosztuje i dlaczego różnica jest tak duża

Umowa poważnych zachorowań jest dodatkiem do polisy na życie i jej koszt liczy się w kilkunastu złotych miesięcznie. Pakiet onkologiczny w takiej polisie to rząd 14–20 zł miesięcznie w młodszych grupach wiekowych.

Polisa onkologiczna z leczeniem za granicą zaczyna się od 39 zł miesięcznie dla dziecka i 81 zł dla dorosłego w wariancie podstawowym oraz od 45 zł i 93 zł w rozszerzonym. Wiek wejścia to 18–64 lata dla dorosłych, z ochroną kontynuowaną do 85 lat, oraz od 3. miesiąca do 17. roku życia dla dzieci, z ochroną do 25 lat.

Proporcja składek nie oddaje proporcji sum, i to jest właśnie sedno: za dwukrotność ceny umowy dodatkowej dostajesz ochronę wyrażoną w milionach euro zamiast w tysiącach złotych. Powód jest prozaiczny — świadczenie w polisie onkologicznej jest wypłacane w naturze i tylko wtedy, gdy leczenie jest medycznie konieczne i zgodne z międzynarodowymi wytycznymi. To znacznie węższa furtka niż przelew po samym rozpoznaniu.

Który wybrać, jeśli budżet pozwala tylko na jeden

Odpowiedź zależy od tego, czego się bardziej boisz, i warto to sobie powiedzieć wprost.

Jeżeli Twoim głównym ryzykiem jest utrata płynności — masz kredyt, jednoosobową działalność, brak poduszki finansowej — zacznij od umowy poważnych zachorowań. Zadziała przy szerszym wachlarzu chorób niż sam nowotwór i da pieniądze do ręki.

Jeżeli Twoim głównym ryzykiem jest brak dostępu do terapii — masz obciążenie rodzinne, boisz się scenariusza, w którym leczenie w Polsce się wyczerpie — wybierz polisę onkologiczną. Żadna realistyczna suma z umowy dodatkowej nie sfinansuje terapii, której NFZ nie refunduje.

I rzecz najważniejsza niezależnie od wyboru: obie umowy obejmują wyłącznie choroby zdiagnozowane lub leczone po raz pierwszy w okresie ochrony. Po diagnozie nie kupisz już żadnej z nich.

Przeczytaj również

• Co obejmuje ubezpieczenie na wypadek nowotworu
• Nowotwór a ubezpieczenie na życie